Vakantie 07-08'08
Dag 1:
Wegens omstandigheden werden we 1 dag vertraagd, dat was een lekkere steun in de rug voor de bekende vakantiestress. Na eenmaal vertrokken te zijn gleed die stress van onze schouders af en reden we de eerste kilometers van het 'vakantiegevoel' tegemoet. Na een lange rit van een geschatte 300 kilometer stonden we eindelijk op een camping. Het was voor ons een bekende doortrekcamping. We stonden naast en voor Nederlanders. Gelukkig hoefden we niet lang te vertoefen tussen deze roodwitblauwers (waaronder een vrouw die zwanger was), want de volgende ochtend moesten we al weer klaar zijn voor vertrek. Ik en mijn broertje werden wakker gemaakt en net zoals de nacht ervoor had ik niet veel tijd. Ik deed mijn kleren aan en kon nu mousse in mijn haar doen (wat dus de vorige nacht niet kon wegens tijdgebrek). Daar gingen we weer. Gelukkig was deze rit korter. Ik viel weer een paar maal in slaap (wat mij dus ook lukte in de vorige autorit). Ik sliep alleen weer niet lekker, want elke bobbel was weer een reden om wakker te worden. Trouwens, als je het interessant vind, in de eerste autorit keken ik en mijn broertje: Ratatouille, Dude, where's my car? en Predator 2(ik viel na 10 minuten in slaap), en in de tweede rit keken we The Incredibles.
Dag 2:We kwamen vrij vroeg aan op de camping Elbsee, die best ver van het meest dichtbijzijnde dorpje stond. De camping is gelegen aan een groot meer en er zijn veel, en dan overdrijf ik dus niet, Duitsers te vinden. Die enkeling die Nederlands was, waren te jong of te oud om bevriend mee te raken. Jammer, geen vakantievrienden op deze camping voor mij en mijn broertje. Gelukkig maakt de camping Elbsee dit goed, aangezien er een sauna, een fitnesscentrum, wandel- en fietspaden te vinden zijn(en niet te vergeten dat grote meer met zwem- en vaarmogelijkheden). Morgen gaan ik en mijn broertje deze luxe mogelijkheden waarschijnlijk eens uitproberen (misschien bestellen we ook nog wel een ijsje bij het dichtbijzijde restaurant), maar dat zien we nog wel.
Toen we aankwamen en de caravan er met zijn blauwe voortent stond zetten we de tent van mij op. Jammer genoeg was er geen ruimte voor een tweede tent, want dan kon ook mijn broertje appart slapen. Ik en mijn broertje slapen nu dus in een tent, waar we geen problemen mee hebben, want ook wij verschillen niet zoveel van de doorsnee puber in Nederland (lol).
Ik ben trouwens bij het maken van het avondeten (nasi met smac en gebakken eieren) twee keer gevallen, gewoon omdat ik een ongelooflijke kluns ben. Ik probeerde namelijk in de caravan te stappen, maar ook dit bleek te moeilijk te zijn, want in plaats van met beide benen op de grond te staan, lag ik in de caravan op mijn gezicht. Dit leverde me twee bulten op en waarschijnlijk verschijnt er morgen een mooie blauwe plek. Toen ik net van de schrik bekomen was en ik wou gaan zitten zodat ik verder kon gaan met het bakken van de eieren, ging het weer mis. Ik dacht eens rustig te gaan zitten, gewoon, zoals iedereen zou doen, bleek er geen stoel te staan?! Dit bleek niet te baten, want ik ging gewoon zitten. En natuurlijk, ging dat mis, want hoe kan men boven de grond zitten zonder een stoel (of iets dergelijks?). Deze domme actie leverde me een schaafwond op, op mijn verbrande arm.
Nu ga ik genieten van het winderige weer in de voortent. Hoewel mijn vakantiedagen waarschijnlijk pas na de vakantie online komen en mijn berichten dus raar mogen lijken, verheug ik me nu al naar morgen. Geschreven op dag 2
Dag 3:Wat een weer, wat een weer! Gisteravond sloeg de regen toe, bui na bui en dat is, zoals je misschien begrijpt, niet prettig als je in een tent ligt. Ik werd om 2 uur wakker, omdat ik naar de wc moest en ik kan niet slapen voordat mijn blaas geleegd is. Ik moest dus twee ritsen open doen, door de regen stappen, weer een rits openen (en dan stond ik pas in de voortent) en dan de hor open schuiven voordat ik bij het toilet stond. Natuurlijk, maakten al die geluiden mijn ouders wakker en raakte het er niet beter op. Nadat mijn blaas was geleegd moest ik dat hele korte eindje met de vele doorgangen door om weer eindelijk in mijn warme, knusse slaapzak te liggen. Gelukkig hield de regen mij niet wakker. Rond 7 uur werd ik wakker geduwd door mijn broertje die naast me lag. Hij vroeg of ik wakker was en ik zei ja, hoewel ik het idee had mijn longen eventjes zijn 'ogen' open deed om even te antwoorden en vervolgens weer in slaap te vallen, want zodra mijn 'ja' gezegd was draaide ik me om en stond ik op het punt in slaap te vallen. Net voordat ik dromenland binnen treed vielen er druppels op mijn hoofd. Ik was klaarwakker gedrupt. De regen, die nu al 5 uur lang bezig was, was in de tent binnengedrongen. Ik en mijn broertje waren nu klaarwakker en we moesten naar de wc. We wachtten een uurtje met een springende blaas en besloten toen onze ouders maar wakker te maken en naar de wc te lopen.
Na het ontbijt klaarde het weer op en gingen we winkelen in 2 supermarkten, de Plus en de bekende Liddl. Ook hupten we snel de textieldiskount(zoals dat zo mooi op de borden staat) Kik binnen, gewoon om daar sokken voor mijn broertje te kopen. Toen we terugkwamen van een koude, kille rit (want werkelijk warm was het hier niet zoals dag 1) begon het weer te regenen.
Ik zit nu in de caravan, net klaarde het weer even op maar de regen is nu weer aan het toeslaan. Volgens mij weten de wolken even niet wat ze moeten doen. Misschien kan de wind de richting even kwijt? Het is in ieder geval geen pretje om met deze wind te badmintonnen, dat bleek wel tijdens ons heen en weer geslag op het gras. Nee, echt mooi weer is het niet, maar dat geeft me wel de kans jullie, mijn bezoekers, nog wat van me te laten horen.
Trouwens, gisteren hadden ik en mijn broertje het over dag 1 en toen bleek dat ik iets vergeten was neer te zetten. Zoals sommigen weten is mijn geheugen geen oogst tijdens een droogte, en dat blijkt dus nu maar weer eens. Het is een klein feitje, maar ik laat het niet achterwegen. Toen we vertrokken, moesten we namelijk omkeren, omdat we een portemonnee waren vergeten. Flauw hè? Gelukkig waren we nog in ons dorp en kostte het niet veel benzine, maar leuk is het niet. Ik ga nu in de voortent zitten. Geschreven op dag 3
Dag 4:Gisteren was ik nog heerlijk aan het klagen over al die buitjes en vandaag is het me te warm. Is het dan nooit goed? Het weer is werkelijk aan het teisteren geslagen. Maar ik mag niet klagen, want zoals ik net van goede bron vernomen heb is het weer in Nederland wisselvallig en tikt de regen zo nu en dan op het dak. Ik zit nu in de caravan met een brandende arm. Ik ben bij het kanoën verbrand, en dat valt te zien ook. De rode armen, benen en het rode hoofd zijn niet te missen. Mijn rode brandende arm lijkt wel van iemand anders, want wanneer ik heb vergelijk met mijn nog steeds spierwitte buik, is het verschil té groot.
Over kanoën gesproken. Ik en mijn broertje gingen te water in onze groene kano. We pompten de kano natuurlijk eerst van te voren op, wat een hele uitdaging bleek (en met we bedoel ik mijn broertje en mijn pa). Mijn broertje dacht namelijk dat het slim was het ventieldopje op te blazen, in plaats van de kano (?) en het pompen van het grote ding was vermoeiend en lukte de eerste paar keren niet. Toen de kano eindelijk vol lucht zat, liepen we naar de Elbsee, het kleine meertje en toen bleek dat we ook nog eens moesten betalen. Maar goed dat ik jonger lijk dan dat ik werkelijk ben, want anders mocht ik niet gratis naar binnen. En toen we eenmaal op het water zaten en door hadden hoe we de Duits sprekende zwemmers moesten ontwijken, peddelden we lekker. Ook legden we nog contact met twee Duitsers. De één, een jong blondharig Duits kind vroeg ons te helpen en ik verstond er natuurlijk weer niets van. Dus gingen we lekker Engels babbelen en de ander was een zwemmer die bijna overvaren werd en vroeg of we Hollands waren en daar campeerden. Blijkbaar zien wij er Hollands uit, maar wat dag mag betekenen weet ik ook niet. Ik heb later ook met mijn vader gekanood, maar dat deden we met andere peddels (met mijn broertje peddelden ik met 'dingen' aan beide kanten en met mijn pa met 'dingen' aan een kant).
Wij gaan vanavond waarschijnlijk dineren in een restaurant, waar we gisteren ook waren. Gisteren kwamen we daar echter niet om te eten, maar om naar de drie Duitsers in lederhösen te kijken. Ze bliezen op een lange hoorn. De een speelde vals, waardoor het een beetje lelijk klonk, maar het was mooi om de drie Duitsers in traditioneel kledij op het water zien spelen. Achter de muzikanten stonden pilsjes op het vlot.
Ik heb vandaag 'De Hobbit' uitgelezen en ben begonnen aan 'Het land van Urshurak'. 'De Hobbit' viel tegen (ik had beter verwacht en ik hoop dat 'Het land van Urshurak dat allemaal goed maakt. Nu ga ik weer proberen te genieten van die felle zon. Geschreven op dag 4
Dag 5:De pijn was ondraaglijk. Na het leuke zwemmen en kanoën van de dag ervoor was ik helemaal rood en gloeide mijn bovenbenen, bovenarmen, buik en schouders. We hebben die hele dag niets kunnen doen, omdat ik en mijn broertje (die jammer genoeg door hetzelfde drama ging) uitgeteld waren. Die nacht viel ik weer na heel veel moeite in slaap en sliep ik nog korter. Nee, een pretje was het zeker niet.
Dag 6:Hoewel veel lichaamsdelen nog steeds gloeiden, hadden we er geen zin meer in om hulpeloos in de tent te wachten tot de pijn verdween. Mijn broertje wilde heel graag naar de rodelbahn gaan. Gisteren kon dat niet, omdat we zo uitgeteld waren. Ik zag er een beetje tegen op toen we de auto in stapte, aangezien ik nog steeds niet volledig op de been was (en ben), maar toen we eenmaal in de stoeltjeslift zaten, vergat ik het gegloei en genoot ik van het prachtige uitzicht. De koeien zijn werkelijk geweldig, hier in het zuid-oosten van Duitsland. De meeste koeien in Nederland zijn wit met zwarte (of zwart met witte) grasgraaiers. De koeien hier in het Zuid-oosten zijn grijs/bruinig en zien er dunner uit dan de Nederlandse koe. En hoe lief die beesten met hun oren kunnen kwispelen. Geweldig! Later, als ik een rijke, succesvolle regisseuse ben, heb ik deze grijs/bruine koeien, misschien!
Ik dwaal af. Na een langzame rit boven de heuvels, koeienpoep, red bull blikjes en bomen naast mijn broertje, was het zo ver, dacht ik. Ik stond bijna te springen. Pech voor mij, ik moest eerst nog wachten in een rij, die oneindig leek, omdat ik het begin niet kon zien (maar eigenlijk was hij korter dan verwacht). Toen het eenmaal zo ver was, ging de meneer die de Rodelaars (?) begeleide Duits tegen mij praatte. Ik met mijn gelimiteerde Duits zei gewoon uit spontaniteit 'oké', ik weet alleen nog steeds niet wat het betekende dat hij zei. Eindelijk, daar ging ik. Met mijn broertje die achter mij reed, sjees ik als, waarschijnlijk een van de snelsten die dag, door de bochten en lachte ik de kiespijn uit de boer. Ik was lekker op gang en voorbij de helft van de rit, toen een groot gezin midden op de baan voor mij ging stoppen. Nu ik zo terug kijk had ik ze gewoon in het Nederlands moeten uitschelden, verstaan ze toch niet, maar op dat moment dacht ik daar niet aan en wou ik zo snel als ik kon verder rijden. Ik moest wachten, dus ik keek achterom of ik mijn broertje zag. Ik zag hem niet, was ik zo snel of was hij zo langzaam? Voordat er een minuut voorbij was gegaan zag ik de knul aankomen en alsof dat Duitse gezin bang was van zijn rode hoofd, gingen ze weer verder, eindelijk. De Duitse vrouw van het gezin dat voor mij stond excuseerde zichzelf nog even in het Duits (en ik als pure Hollander had even de tijd nodig om na te denken wat 'entschuldigung' ook alweer betekende). Mijn broertje gilde nog even 'rijden' en daar ging ik weer, achter het rare Duitse gezin. Die langste rodelbahn in Duitsland (want dat was hij) was werkelijk geweldig. Ik raad hem dan ook aan als je in de buurt van de snelheidsduivelaanmoediger(?) vertoefd.
Nu zit ik weer in de caravan met mijn laptop op schoot. De tent is net door mijn ouders opgeruimd, wat betekent dat ik vanacht weer in de caravan vertoef (niet dat ik dat niet prettig vind). Morgen gaan we met zijn alle naar het kasteel van Ludwig, een gekke Duitse koning of zo iets dergelijks. Maar dat lezen jullie later.Geschreven op dag 6
Dag 7:Het bezoeken van het kasteel van Ludwig ging jammer genoeg niet door. We waren niet eens dichtbij of we gaven het als het ware al 'op'. De file naar het magnifieke kasteel (dat we jammer genoeg alleen maar van veraf hebben kunnen bezichten) was imens groot! We waren niet eens het touristische stadje binnen gereden of de file naar Neuschwanstein begon al. We hadden nog maar 2 hele trage kilometers te hoeven rijden voordat we konden uitstappen en konden wandelen naar het kasteel. Goed, als we iets sneller gingen en als we minder mensen om ons heen zagen, waren we misschien door gereden, maar dit was echt van de gekke. Ik denk dat wanneer we eindelijk bij dat kasteel waren, de wachtrij ontiegelijk lang zou zijn en er wel minstens een uur zou moeten verstreken voordat wij naar het kasteel konden uitreiken om het aan te raken. De beslissing om om te keren was dus de beste beslissing die we konden maken, maar leuk is het niet, want ik had dat kasteel zo graag willen zien.
Omdat we het kasteel niet konden bezoeken, gingen we het stadje in. We bezochten wat winkeltjes en een grote kerk. Ik snapte de kerk niet en mijn pa vond het prul. De winkeltjes waren niet interessant, maar gewoon schattig en de medewerkers waren aardig. In de terugreis viel ik in slaap. Jammer genoeg sliep ik maar 5 minuten, omdat we stopten bij een supermarkt. Ik bleef in de auto met mijn broertje. Daar was het warm.
Ik heb hier nog gebadmintont. Mijn Duitse jonge buurmeisje gaf toen een bloem aan mijn broertje. Toen hij 'danke' zei, nam ze hem terug en zei ze: 'NEIN! Das ist fur mama (of zo iets). Dat was wel lol. Morgen gaan we inpakken en de dag erna naar een andere camping. Geschreven op dag 7.
Dag 8:Vandaag zal er veel worden geinternet en ingepakt. We gaan de resterende 4 uur internet (we kochten er 12) opmaken en ons klaar maken morgen te vertrekken naar een tweede camping. Ik heb dan ook niet veel te melden.Geschreven op dag 8.
Het is nu 10 uur in de avond en ik zit heel onhandig op mijn slaapzak met de laptop op wat opgestapelde kussens. Echt comfortabel zit het niet, maar iemand moet die resterende 2 uur internet toch op maken? Mijn haar is nog aan het drogen van het gedouche. Ik ben trouwens lekker aan het vervellen en de pijn waar ik eerder over klaagde is eindelijk verdwenen! We zijn trouwens vandaag ook naar een pizzaria geweest. Het was rustig, erg rustig. Toen wij binnenkwamen waren er 2 vrouwen aan 1 tafel die de laatste restjes pizza op maakten. Al snel waren zij weg en waren wij de enige klanten. De pizza's waren trouwens verrukkelijk. Ik at een pizza speciaal en speciaal was hij zeker! Ik ga de tijd nu verder verdoen op MSN.Geschreven op dag 8 op een veel later tijdstip.
Dag 9:Vandaag vertrokken we van de camping Elbsee naar de Oostenrijkse camping Seeblick Toni. We konden niet kiezen tussen deze en een andere, maar uiteindelijk kozen we toch voor Toni. Door de stortende regen hebben ik en mijn ma nog even naar die andere camping, camping Hell, gekeken. Die camping had geweldige sanitair, maar een klein verwarmd zwembad en het was bezaaid met de Nederlanders (en dat geeft ons nu niet bepaald een vakantiegevoel). Wij staan op plaats 85 op camping Toni en hoewel het internet er gratis is, ontvangen wij het niet. Dat is dan ook de reden dat deze hele week pas online staat als ik thuis kom. Op de televisie ontvangen wij de Nederlandse zender rtl 4. Eetprogramma's, afvalshows en vakantieprogramma's doen dan ook iedere dag de ronde.
Dag 10:We gingen naar een Swarovski museum. Het was prachtig! Het Swarovski museum stond naast een fabriek waar ze die kristalletjes verwerken in armbandjes, ringen en kettingen. Ik vond het werkelijk geweldig, ook al moesten we drie kwartier wachten, voordat we naar binnen konden gaan. Gelukkig stonden er buiten ook gave beelden, zoals een konijn met een piemel die een heggeschaar vast houdt en de piano van de natuur. Ik had een fototoestel mee gekregen, zodat ook deze dag niet vergeten zou worden, maar na 2 foto's die achter elkaar werden genomen gingen de batterijen op. Ik raad het museum zeker aan als je ooit eens 10 euro te veel hebt (per persoon).
Toen we thuis kwamen, gingen ik en mijn broertje badmintonnen. Mijn broertje ging toen ongecontroleerd slaan (alweer...), waardoor het shuttletje op de voortent van een campingganger viel. Mijn vader moest die er af halen en ik leerde dat ik het shuttletje maar bij mij moet houden als ik een steentje uit mijn schoen wil halen. Want hij probeerde het shuttletje hoog te houden terwijl ik een steentje uit mijn schoen wou halen, maar hij kan blijkbaar zelfs dat niet. We zijn later die dag weer gaan badmintonnen en toen sloeg mijn broertje de shuttle een beetje ongelukkig waardoor ik, hoe ongelukkig het ook klinkt, mijn voet ongelukkig neerzette. Ongelukkig, hè? Er zit nu een vrij grote schram, maar ik voel er niets van.
Dag 11Over 5 dagen gaan we terug naar huis, mijn broertje telt de dagen af. Hij wilt terug naar de katten. Ik heb vandaag niet veel gedaan, alleen een groot stokbroodje gezond gegeten, gebadmintont met mijn ma en weer een stukje uit mijn boek gelezen.
Net vroeg ik aan mijn pa of hij al mineraalwater had gehaald. Het water hier is niet Nederlands (duh) en dat maakte mij een beetje ziek en naja, het is gewoon niet het gewende vloeibare prutje. In ieder geval, toen viel ik bijna en had ik door dat de voortent scheef stond.Geschreven op dag 11
Dag 12Niets speciaals. We hebben films gekeken, gegameboyd, gebadmintont, gejeweetonderhandnuwelwatwijzonuendanopdecampingdoen.
Dag 13Met zijn allen naar Innsbruck! We stonden aan de rand van het centrum, toen mijn ouders touristisch gedrag gingen vertonen. Ik en mijn broertje wensden stiekem dat we voor eventjes niet bij die twee hoorden, dus gingen we naar de zilver gekleurde dame kijken, die als je haar geld gaf, ging bewegen! Ze was er heel slecht in, maar er stonden heel veel mensen omheen.
Na de touristische activiteiten (lol), gingen we winkelen. Er was een vliegveld dichtbij, dus er kwamen vliegtuigen laag aan vliegen, dat was gaaf. Toen ik en mijn ma naar een jurkje keken en we weer verder liepen, raakten we mijn papa en broertje kwijt. Oeps. Wij zijn dus 2 keer heen en weer gelopen (van dat plein tot de auto), maar we vonden ze niet. Mijn moeder bleef zichzelf vervloeken en na het vinden van de twee mannelijke gezinsleden vernam ik dat mijn pa ook zijn mond niet dicht heeft gehouden. Ik dacht sowieso al dat ze gewoon stonden waar we ze verloren hadden, maar we moesten dan iets verder lopen dan waar we steeds liepen. Ik denk nu, achteraf, dat ik het aan mijn moeder had moeten zeggen, maar die was niet echt in haar sas, dus ik huppelde maar een beetje achter haar aan. Toen mijn moeder het heen en weer lopen opgaf, gingen we wachten bij de auto en ja hoor, daar kwamen ze. Ze waren samen (mijn moeder was ongerust dat ze niet bij elkaar waren ofzo). Na het geknuffel en 'waar waren jullie toch?' van mijn mama, stapten we weer in de auto en reden we naar een ander stuk van Innsbruck. Daar kocht ik een nieuwe schooltas (ik heb nu dus twee schooltassen), een nieuw tasje voor als ik ga winkelen en niets wil kopen(?) en een truitje!
Dag 14Inpakken, inpakken, inpakken! Maar ik niet. Mijn ouders waren de voortent aan het schoonmaken, de laatste inkopen aan het doen, alles in tasjes gooien, terwijl ik gewoon lekker aan het gameboyen was met mijn broertje. We hebben nog even tafel getennist, maar toen er een Duitse vader met zijn dochter aankwam om ook te gaan tafeltennissen, hielden we het voor gezien en gingen we weer gameboyen. Vanacht zou de laatste nacht op camping Toni zijn.
We sloten camping Toni af bij het eten bij pizzaria Pinochio. Ik had een heerlijke pizza. Mijn moeder had een taco pizza.
Dag 15De rit naar huis in een groot grijs bakbeest met daarachter een bescheiden witte Adria. We waren eigenlijk van plan om bij een camping bij Triefenstein (?) te stoppen, maar
het weer zat ons niet mee, dus we besloten in een keer naar huis te rijden. Toen we thuis kwamen, om 10 uur 's avonds, was ik zo blij mijn benen weer te mogen strekken. Maar
het liefst wilde ik gewoon naar bed. Ik hielp nog even met de caravan voor ons huis te zetten en ik zette een fiets in de tuin. Toen plofte ik neer op de bank in de woonkamer,
keek nog Malcolm in the Middle en viel in slaap. Jammer genoeg, maakte mijn pa me na een kwartier wakker met de mededeling dat ik kon douche. Ik had daar veel zin in, aangezien
ik het idee kreeg dat mijn lichaamstemperatuur daalde. Na het douche ging ik naar beneden om een brief te pakken. Want mijn ouders zeiden dat ik post had. Ik was doodop, maar
ik moest de enveloppe openmaken voordat ik mijn ogen zou sluiten. Toen ik de enveloppe waar 5 postzegels op zaten open maakte zag ik een fantastisch mooie rode kaart met in het
midden een geweldig lief katje dat in een mandje zat. De kaart was dichtgeplakt met plankband, ik vond het openen maar moeilijk. Tijdens het openen vielen er geweldig lieve,
schattige oorbellen uit met dobbelsteentjes eraan. Toen ik de kaart (eindelijk) kon lezen, begon ik te glunderen.
Angel, bedankt voor de kaart! Ik zal hem een ereplek in mijn kamer geven, lol.
Ik was weer helemaal fit na mijn schoonheidsslaapje. Ik pakte uit na het opstaan, wat echt snel ging, aangezien ik niet veel nodig heb en ik zette mijn laptop aan.
Nu zit ik dus hier. Ik typ de laatste regels van dit hoofdstuk in mijn leven, van dit hoofdstuk op blz41.
Jullie weten nu hoe mijn vakantie was. Jullie kunnen het nu vergelijken, uitschelden, toelachen of wegklikken. Maar wat je ook doet, ik weet dat ik het naar mijn zin heb gehad,
ook al zit er nog steeds een wond op mijn voet.